غزل شمارهٔ ۱۱۴۲

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ستیم۷ بیت

دل در آن زلف پرشکن بستیملاجرم توبه باز بشکستیم

مدتی عقل درد سر می دادعشق آمد ز عقل وارستیم

خلوت دیده را صفا دادیمبا خیال نگار بنشستیم

ما ز خود فانی و به او باقیما به خود نیست و به او هستیم

جان ما راست ذوق پیوستهجان به جانان خویش پیوستیم

عقل مخمور را چه کار اینجاما حریفان رند سرمستیم

بندگانه به خدمت سیدکمری بر میان جان بستیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دل‌باختگی صحبت می‌کند. او به زلف محبوب خود دل بسته و در نتیجه توبه‌اش را شکست. عقل در ابتدا او را دچار درد و رنج کرده بود، اما پس از ورود عشق، از آن رها شده و آرامش پیدا کرد. شاعر به خلوت خود با خیال محبوبش اشاره دارد و بیان می‌کند که در این عشق فانی شده و به وجود محبوب پیوسته است. او احساس می‌کند که جانش به جانان پیوند خورده و دیگر عقل برایش مهم نیست، زیرا در جمع عاشقان سرمست است. در نهایت، او به بندگی محبوب خود افتخار می‌کند و خود را در خدمت او می‌بیند.