غزل شمارهٔ ۱۱۴۱

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ستیم۷ بیت

مستیم و خراب و می پرستیمپنهان چه کنیم مست مستیم

گوئی مستی و رند و عاشقآری مستیم و رند هستیم

برخواسته از سریر هستیبر مسند نیستی نشستیم

مستیم و مدام همدم جامصد شکر که توبه را شکستیم

تا جان باشد شراب نوشیمکردیم این شرط و عهد بستیم

در بند خیال دی و فردابودیم امروز باز رستیم

شادی روان نعمت اللهمی می نوشیم و می پرستیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره حالتی از شیدایی و مستی است که شاعر به آن اشاره می‌کند. او از عشق و سرخوشی صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در حالی که در دنیای مادی زندگی می‌کنند، به دنبال خوشی و لذت‌های معنوی هستند. شاعر به نوشیدن شراب و رهایی از قید و بندهای دنیوی اشاره دارد و معتقد است که لحظه‌های حال فرصت گرانبهایی برای شادی و پرستش آنچه دوست دارند است. در نهایت، به این نکته می‌رسد که باید از زندگی و لحظه‌های آن لذت برد و به مناسباتی از شادی و عشق پایبند بود.