غزل شمارهٔ ۱۱۳۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ایییافتیم۷ بیت

تا ز درد دل دوائی یافتیمدرد خوردیم و صفائی یافتیم

تا که بیگانه شدیم از خویشتنناگهانی آشنائی یافتیم

گنج او در کنج ویران دیده ایمبا تو کی گوئیم جائی یافتیم

تا از این هستی خود فانی شدیمجاودان از وی بقائی یافتیم

در خرابات مغان با عاشقانساقی و خلوت سرائی یافتیم

بینوا گشتیم در عالم بسیتا نوا از بینوائی یافتیم

نعمت الله را به دست آورده ایماز خدای خود عطائی یافتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تجربه‌های عمیق انسانی و جستجوی معرفت و آرامش در زندگی است. شاعر از درد و رنج‌هایی که متحمل شده صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که پس از گذر از خودخواهی و دنیوی بودن، به آگاهی و دوستی واقعی دست یافته است. او با اشاره به گنج‌های پنهان در وجود انسان، بیان می‌کند که از طریق فانی شدن در عشق و ارتباط با دیگران، به زندگی جاودان و معنای عمیق‌تری رسیده‌اند. در نهایت، از لطف خدا و نعمات الهی نیز یاد می‌کند که به او و دیگران عطا شده است.