غزل شمارهٔ ۱۱۳۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ییافتیم۷ بیت

وقت ما خوش شد که ما ملک گدائی یافتیمتاج و تخت خسروی از بینوائی یافتیم

این سعادت بین که چون گنج قناعت شد پدیدخاتم ملک سلیمان در گدائی یافتیم

سر به زیر پا درآوردیم تا سرور شدیمپیروی کردیم از آن پس بینوائی یافتیم

نقد گنج او بسی در کنج دل ما دیده ایمدولت جاوید و گنج پادشاهی یافتیم

از سر همت قدم بر هستی خود تا زدیمچون ز خود بیگانه گشتیم آشنائی یافتیم

چون همایان جیفه پیش کرکسان انداختیملاجرم بر کرکسان اکنون همائی یافتیم

نعمت الله راز خود با رازداران بازگوهست ما چون نیست شد هست خدائی یافتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خوشبختی و سعادت خود اشاره می‌کند که از نعمت قناعت و گدایی به دست آمده است. او توضیح می‌دهد که چگونه با سر به زیر کردن و پیروی از اصول خود، به سروری و عزت دست یافته‌اند. شاعر به گنج درونی و جاودانی که در دل خود یافته است، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وقتی از خود بیگانه شده‌اند، به آشنایی واقعی دست یافته‌اند. در نهایت، او به رازهای خداوند اشاره می‌کند و این را نشانه‌ای از ارتباط عمیق با وجود الهی می‌داند.