غزل شمارهٔ ۱۱۳۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: امیطلبیم۷ بیت

خسته‌حالیم و ز زلف تو شفا می‌طلبیمدردمندیم و ز وصل تو دوا می‌طلبیم

هرکسی را ز تو گر هست به نوعی طلبیما به هر وجه که هست از تو تو را می‌طلبیم

از خدا نعمت جنت طلبد زاهد و مابه خدا گر ز خدا غیر خدا می‌طلبیم

آنکه ما می‌طلبیمش همه دانند ولیکنیست ما را که بگوییم کرا می‌طلبیم

مشکل اینست که سعی طلب ما هرگزنرسیده است بدان جای که ما می‌طلبیم

کیمیایی که مس قلب از او زر گرددبه یقین از نظر پاک شما می‌طلبیم

گر بقا می‌طلبی باش فنا چون سیدما ز خود ناشده فانی چه بقا می‌طلبیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال خسته و دردناک خود می‌گوید و تأکید می‌کند که از معشوق خود شفای روح و جسم را می‌طلبد. او بیان می‌کند که هر کسی به نوعی به معشوق نیاز دارد، اما او خود را در هر حالتی به دلتنگی و عشق به معشوق می‌طلبد. شاعر به تفاوت طلب زاهدان که بهشت را از خدا می‌خواهند و خود او که تنها معشوق را می‌خواهد، اشاره می‌کند. او معشوق را به خوبی می‌شناسد، اما نمی‌تواند او را در این دنیا پیدا کند. در نهایت، شاعر به اینکه جستجویش هرگز به مقصد نرسیده، اشاره کرده و به کیمیای عشق و فنا در اثر دل‌باختگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که برای بقا به فنا نیاز دارد و از خود ناشده فانی، هدفی برای بقا نمی‌بیند.