غزل شمارهٔ ۱۱۱۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اننتوانم۷ بیت

من ترک می و صحبت رندان نتوانمیک لحظه جدائی ز حریفان نتوانم

بی ساغر و بی شاهد و بی می نتوان بودبی دلبر و بی مجلس جانان نتوانم

هرگز ندهم جام می ازدست زمانیجان است رها کردن آسان نتوانم

گوئی که بکن توبه ازین باده پرستیزنهار مگو خواجه که من آن نتوانم

سریست مرا در سر و با کس نتوان گفتدردیست مرا در دل و درمان نتوانم

در کوی خرابات مغان مست و خرابمبودن نفسی بی می و مستان نتوانم

در دیدهٔ من نقش خیال رخ سیدنوریست که پیدا شده پنهان نتوانم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر وابستگی شاعر به می و مجالس رندانه است. او می‌گوید که نمی‌تواند لحظه‌ای از دوستانش جدا شود و بدون مشروبات و عشق، زندگی‌اش معنایی ندارد. شاعر تأکید می‌کند که هرگز اجازه نخواهد داد که جام می‌اش را از دست بدهد و ترک می‌کردن را غیرممکن می‌داند. همچنین، او از درد و رنجی که در دل دارد می‌گوید و واضح است که در محیطی پر از می و مستی زندگی می‌کند. در نهایت، او تصویر محبوبش را در ذهن دارد و این تصور را نوری می‌داند که نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.