غزل شمارهٔ ۱۱۰۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اننتوانم۷ بیت

من ترک می و صحبت رندان نتوانماز جان گذرم وز سر جانان نتوانم

گوئی که برو توبه کن از باده پرستیزنهار مگو خواجه که من آن نتوانم

بی زاهد و بی صومعه عمری بتوان بودلیکن نفسی بی می و مستان نتوانم

صدخانه توانم که به یک دم بگذارمترک در میخانهٔ رندان نتوانم

با عشق در افتادم و تدبیر ندارمدر درد گرفتارم و درمان نتوانم

راز دل و دلدار نخواهم که بگویماما چه توان کرد چو پنهان نتوانم

با سید رندان خرابات حریفممنکر شدن حال حریفان نتوانم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به می و شراب و رندان می‌پردازد. شاعر اعتراف می‌کند که نمی‌تواند از نوشیدن و ساز و گفتار رندان دست بکشد، حتی اگر بخواهد توبه کند. او بر این باور است که زندگی بدون عشق و می ممکن نیست و نمی‌تواند برای مدتی طولانی از این لذت‌ها دور بماند. شاعر همچنین به ناتوانی‌اش در پنهان کردن راز دل و ارتباط عمیقش با دوستانش اشاره می‌کند و تاکید دارد که نمی‌تواند آن‌ها را انکار کند. در نهایت، او به تعهد خود به عالم رند و زندگی پرشور و هیجانش اشاره می‌کند.