غزل شمارهٔ ۱۰۹۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اباشیم۷ بیت

ما اگر شاه اگر گدا باشیمدر همه حال با خدا باشیم

جمله اسما به ذوق می خوانیماز مسما کجا جدا باشیم

موج بحریم و عین ما آبستما درین بحر آشنا باشیم

دردمندیم و درد می نوشیمدائما همدم دوا باشیم

غیر او دیگری نمی دانیمعاشق غیر او کجا باشیم

در خرابات رند و سرمستیماین چنین بوده ایم تا باشیم

ما چو باشیم بندهٔ سیدبندهٔ دیگری چرا باشیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که چه در قیافه و جایگاه اجتماعی (شاه یا گدا) باشیم، باید همیشه با خدا همراه باشیم. شاعر نشان می‌دهد که ما باید به چشمان خود و به کلمات زیبا توجه کنیم و از حقیقت جدا نشویم. او ما را به دریایی تشبیه می‌کند که باید با آن آشنا باشیم و درد و رنج‌ها را با خوشحالی بپذیریم، در حالی که همیشه در جستجوی راه حل و درمان باشیم. در نهایت، او به عشق به خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ معشوق دیگری جز او نداریم و باید خود را به او بسپاریم. بنابراین، شخصیت خود را در بندگی او می‌بیند و نیازی به وابستگی به دیگران نمی‌بیند.