غزل شمارهٔ ۱۰۹۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: المینوشم۷ بیت

منم که جام می ذوالجلال می نوشمهمیشه بادهٔ عشق جمال می نوشم

مدام همدم جام شراب عشق ویممی محبت او بر کمال می نوشم

چو من ز روز ازل مست ورند و قلاشمعجب مدار که می لایزال می نوشم

بنوش دُردی دردش که نوش جانت بادکه من به عشق چو آب زلال می نوشم

هزار ساغر می نوش می کنم به دمیهنوز می طلبم بی ملال می نوشم

خیال ماضی و مستقبلم نمی باشدز جام عشق می ذوق حال می نوشم

مدام ساقی سرمست نعمت اللهمبه شادی رخ او می حلال می نوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید و به نوعی مستی و شیدایی ناشی از عشق را روایت می‌کند. او از نوشیدن جام می‌ذوالجلال و باده عشق یاد می‌کند و بیان می‌کند که همواره در کنار شوق و عشق، شراب عشق می‌نوشد. شاعر به این نکته اشاره دارد که از روز ازل مست عشق بوده و از محبت معشوق بهره‌مند است. او تأکید می‌کند که دردی که به دلیل عشق احساس می‌کند، دل‌چسب و گواراست و از لذت‌های عشق بی‌وقفه می‌نوشد. همچنین، او از عدم توجه به گذشته و آینده صحبت می‌کند و بر لذتی که از عشق می‌برد، تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که به خاطر شادی معشوق، به او نوشیدنی بدهد.