غزل شمارهٔ ۱۰۹۳
سر کویت به همه ملک جهان نفروشمخود جهان چیست غمت را به جنان نفروشم
من که سودا زدهٔ زلف پریشان توامیک سر موی تو هرگز به دو کان نفروشم
برو ای عقل که من مستم و تو مخموریزر چه باشد برو ای خواجه به جان نفروشم
دُردی درد تو جانا نفروشم به دواجرعهٔ می به همه کون و مکان نفروشم
جان و دل دادم و عشق تو خریدم به بهابهر سودش نخریدم به زیان نفروشم
نقدی از گنج غم عشق تو در دل دارماین چنین نقد به صد گنج روان نفروشم
سید کوی خرابات و حریف عشقمگوشهٔ مملکت خود به جهان نفروشم