غزل شمارهٔ ۱۰۷۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ستم۷ بیت

در خرابات عشق سرمستماز ازل بود تا ابد هستم

این سعادت نگر که دستم دادکمری بر میان او بستم

بر لبم لب نهاد بوسه زدمجان به جانان به ذوق پیوستم

بر در میفروش رندانهبا حریفان خویش بنشستم

چشم سرمست او چو می نگرمزان نظر همچو چشم او مستم

عقل مخمور دردسر می دادشکر گویم که رفت و وارستم

نعمت الله رسید مستانهساغر می نهاد بر دستم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و خوشی‌های آن سخن می‌گوید. او به حالتی سرمست و مسحور عشق اشاره می‌کند که همیشگی بوده و تا ابد ادامه خواهد داشت. شاعر احساس شادمانی می‌کند که عشق به او لطف کرده و مشعوف شده است. از جمله نشانه‌های این شادمانی، بوسه‌ای که بر لبان معشوقی نهاده و نشستن با دوستان در میخانه است. او به زیبایی و شیطنت چشم معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که از این نگاه مست شده است. همچنین، عقلش را که به او زحمت می‌دهد، کنار گذاشته و از نعمت‌های عشق و شراب لذت می‌برد.