غزل شمارهٔ ۱۰۶۹

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ویم۷ بیت

غرقهٔ آب و آب می جویمدر تحیر که بحر یا جویم

این عجب بین که عاشق خویشمعین مطلوب و طالب اویم

پیر خمارم و به جرعهٔ میخرقهٔ خود مدام می شویم

در خرابات عشق مست و خرابسخن عاشقانه می گویم

آمدم مست بر سر میدانعشق چوگان و عالمی گویم

بلبل گلستان معشوقمگل گلزار عشق می بویم

نعمت الله حق است از آن شب و روزمن حق خویشتن از او جویم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس شدید عشق و حیرت خود اشاره می‌کند. او در جستجوی آب، به دریا و جوی می‌نگرد و این تضاد را نشان‌دهندهٔ عشق خود می‌داند. عاشقِ معشوق است و در عین حال خود را درگیر این عشق می‌بیند. شاعر به حالت مستی و شوق در خرابات عشق اشاره می‌کند و از سخنان عاشقانه‌اش می‌گوید. او همچون بلبل در گلستان معشوقش، به جستجوی زیبایی و عشق می‌پردازد و به این نکته می‌رسد که در این مسیر، نعمت الهی را می‌شناسد و به حقیقت وجود خود نیز می‌نگرد.