غزل شمارهٔ ۱۰۳۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انخودم۷ بیت

سالها شد که به جان طالب جانان خودمدرد دل می طلبم در پی درمان خودم

جام می بر کف و در کوی مغان می گردمرند سرمست خود و ساقی مستان خودم

در نظر آینه می آرم و خود می نگرمعاشق روی خود و واله و حیران خودم

مو به مو با همهٔ خلق مرا پیوند استبستهٔ سلسلهٔ زلف پریشان خودم

نفسم آب حیاتی به جهان می بخشدخضر وقت خودم و چشمهٔ حیوان خودم

سید و بنده و محبوب و محب خویشمهر چه هستم دل و دلدار خود و آن خودم

نعمت اللهم و با ساقی سرمست حریفبر سر خوان خودم دایم و مهمان خودم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دلتنگی و جستجوی عشق و حقیقت درونی شاعر است. او با درد و التهاب به دنبال درمان دل خویش می‌گردد و در جستجوی معشوق خود، در دنیای مستانه و شاداب می‌چرخد. خود را در آینه می‌بیند و عاشق خود است، در حالی که در ارتباطی عمیق با دیگران نیز قرار دارد. شاعر به این واقعیت می‌رسد که همه چیز در وجود او متصل به عشق و هویت اوست و خود را در نقش‌های مختلفی چون سید و بنده تعریف می‌کند. در نهایت، او بر سر سفره خود و در کنار ساقی خود می‌نشیند و با رعایت نعمت‌ها و لذت‌های زندگی، به خود و هویتش می‌بالد.