غزل شمارهٔ ۱۰۲۹

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ودم۷ بیت

در مجمر عشق سوخت عودمآتش شدم و نماند دودم

از دیدن غیر دیده بستمتا دیده به روی او گشودم

چون سایه به آفتاب بنمودشخصی بودم دو می نمودم

چون قطره به بحر عشق پیوستاکنون چه زیان بود چه سودم

خود دیدم و خود نمودم ای دوستخود گفتم و باز خود شنودم

آن دم که نبود بود عالمدر خلوت خاص عشق بودم

دیدم دو جهان خیال سیدتا زنگ ز آینه زدودم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه عشق و تغییرات روحی ناشی از آن صحبت می‌کند. او خود را در آتش عشق می‌سوزاند و از همه چیز دور می‌شود تا فقط به معشوق خود توجه کند. عشق برای او همانند آفتاب است که او را به حالت سایه درآورده است. او به عمق وجود خود نگریسته و از پیوندش با عشق سخن می‌گوید، در حالی‌که در دنیای خیال غوطه‌ور است و از خودآگاهی جدیدی برخوردار شده است. این تجربه، او را به جایی می‌برد که از زنگارهای مادی رهایی یافته و به دنیای عریانی از عشق و حقیقت می‌رسد.