غزل شمارهٔ ۱۰۲۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: م۷ بیت

همدمی گر طلب کنی یک دمباش با جام می دمی همدم

گنج و گنجینه خداوندیطلبش کن ز حضرت آدم

گر کسی جم ندید جامش دیدما ندیدیم جام را بی جم

دردمندیم و درد او درماندل ما ریش و زخم او مرهم

جام می را بگیر و خوش می نوشکه بود ذوق این و آن با هم

مظهر اسم اعظم اوئیمغیر ما کیست صاحب اعظم

این و آن در جهان فراوانندنعمت الله یکی است در عالم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نزدیکی و دوستی با جام می اشاره می‌کند و می‌گوید که با نوشیدن می می‌توان به آرامش و همدمی رسید. او همچنین به اهمیت طلب گنج و گنجینه‌های خداوندی از حضرت آدم اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در جهان، درد و درما وجود دارد و دل‌ها زخمی‌اند. شاعر به ترویج لذت نوشیدن می‌پردازد و به مظهر اسم اعظم خداوند بودن انسان‌ها اشاره می‌کند و در پایان می‌گوید که در این جهان نعمت‌ها فراوان‌اند، اما نعمت واقعی یکی است.