بخش ۴۱ - فی مذمّة الدنیا واهانته و ترکه، من ترح فرح
مرد کو عاشق دوگانه بُوَدمرگ با وی درون خانه بُوَد
پشه باشد به وقت جنگ ذلیلباشه باشد به وقت خوردن پیل
چون شترمرغ نه چو مردم حُربار را مرغ و خایه را اشتر
مرد پر دل ز حیز نهراسدسست را اسب نیک بشناسد
کار دل جنگ و کار جان حذرستکار شه زور و کار زن سمرست
هرکه در پیش خصم ملک و خرددل ز خود برد جان ازو نبرد
سر و پا ار ز بیم برگرددزود چون لاله سرخسر گردد
مرد مردانه کم ضرر باشددود تیره ز چوب تر باشد
مرد بد دل خیانت اندیشدراز خود پیش خلق بپریشد
مردکی را که جان عزیز بُوَدیک زبان فصیح تیز بُوَد
تیز را باز دار در دهلیززانکه غمّاز روده باشد تیز
سُکر داری شکَر خور از پی نیصبر داری صبر خور از پی قی