بخش ۷۸ - فی الرضاء والتَّسلیم
هست حق را ز بهر جان شریفاندر اثناء حکم صنع لطیف
داند آنکس که خُردهدان باشدکانچه او کرد خیرت آن باشد
نیک نز میل و بد نه ز اسبابستبد نه از فصد لیک جلّابست
نام نیکو و زشت از من و تستکار ایزد نیکو بُوَد به درست
گرچه باشد به ظاهر آن همه خوبلیک باطن بود همه معیوب
کی بسازد به حکم مطلق توباد با بادبان زورق تو
خیر و شر نیست در جهان اصلانیست چیزی ازو نهان اصلا
مرگ اگر چند بد نکوست ترامال و میراثها ازوست ترا
هرچه در خلق سوزی و سازیستاندر آن مر خدای را رازیست
ای بسا شیر کان ترا آهوستوی بسا درد کان ترا داروست