بخش ۲۴ - حکایت

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۱۴ بیت

کرد روزی عمر به رهگذریسوی جوقی ز کودکان نظری

همه مشغول گشته در بازیکرده هریک همی سرافرازی

هریکی از پس مصارعتیبنمودی ز خود مسارعتی

برکشیده برای خطّ و ادبجامه از سر برون به رسم عرب

چون عمر سوی کودکان نگریدحشمتش پردهٔ طرب بدرید

کودکان زو گریختند به تفتجز که عبدالله زبیر نرفت

گفت عمّر ز پیش من به چه فنتو بنگریختی بگفتا من

چه گریزم ز پیشت ای مُکرمنه تو بیدادگر نه من مُجرم

نزد آنکس که دید جوهر خودچه قبول و چه رد چه نیک و چه بد

میر چون جفت دین و داد بودخلق را دل ز عدل شاد بود

ور بود رای او سوی بیدادملک خود داد سر به سر بر باد

نیک باشی ز دردسر رستیور بدی جمله عهد بشکستی

چون گرفتی ز عدل توشهٔ خویشمرکب تو بود دو منزل پیش

آنچنان شو به حیرت آبادشکه دگر یاد ناید از یادش

خلاصه

هوش مصنوعی: عمر روزی به گروهی از کودکان نگاه می‌کند که مشغول بازی و خوشحالی‌اند. هر یک از آن‌ها در کار خود سرافراز و شاداب هستند. ناگهان عمر به آن‌ها می‌نگرد و عظمتش سبب می‌شود که بچه‌ها بترسند و فرار کنند، اما عبدالله زبیر باقی می‌ماند. عمر از او می‌پرسد چرا فرار نکرده است و عبدالله پاسخ می‌دهد که از او نمی‌ترسد و او را ظلم نمی‌کند. او به فضیلت‌های عمر اشاره می‌کند و می‌گوید که آن‌کس که خود را بشناسد، نه نیکوکاری و نه بدی را نادیده می‌گیرد. در پایان، عبدالله زبیر عمر را به عدل و انصاف تشویق می‌کند و می‌گوید که با رعایت عدالت، زندگی بهتری خواهد داشت.