شمارهٔ ۸۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اداست۷ بیت

بدامگاه غمت دل فتاده و شاد استکه با غمت ز غم هر دو عالم آزاد است

شود زوصل تو محکم بنای عمر امابنای وصل تو چون عمر سست بنیاد است

هزار قصه ز خسرو به بزم شیرین استحکایتی که نباشد حدیث فرهاد است

ز خویشتن خبرم نیست این قدر دانمکه خاکی از ستم روزگار بر باد است

گر از خرابی دلهاست ملک عشق آبادبه عهد حسن تو اقلیم عشق آباد است

اگر به نشئه صهبا برند پی چیزیکه رهن می شود اول ردای زهاد است

(سحاب) کی شنود ناله ی ضعیف مراگلی که هر طرفش بلبلی به فریاد است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده شاعر درباره عشق و دردهای آن می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که دلش به غم عشق گرفتار است، اما از آن احساس آزادی می‌کند. او به تضاد بین پایدار بودن وصل و ناپایداری عمر اشاره می‌کند. همچنین به داستان‌های معروف عشق و غم مانند خسرو و شیرین و فرهاد اشاره می‌کند و از حال خود که در ستم روزگار گرفتار است، سخن می‌گوید. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که اگر دل‌ها خراب شده باشد، در زمان عشق او، عشق همچنان آباد است. او به ناله‌های خود و عدم شنیده شدن آن‌ها توسط دیگران می‌پردازد و نمادین به احساس تنهایی و فریاد درونی‌اش اشاره می‌کند.