شمارهٔ ۵۰
بسکه در عهدت به ما بیداد رفتاز تو بیداد سپهر از یاد رفت
خود چه دام است اینکه بیخود سوی آنهر کجا صیدی که بود آزاد رفت
از وصال آبی نزد بر آتشمتا ز هجران خاک من بر باد رفت
شد چو نومید از وفاتم رفت آهبر سرم شاد آمد و ناشاد رفت
باز امشب همنشین مدعی استعهد دوشینش مگر از یاد رفت
رغم خسرو بود دامنگیر اوروزی ار شیرین سوی فرهاد رفت
نالد از بیداد دیگر هر کسیبر در آن شاه بهر داد رفت
بی نصیبی بین که تا صیدم (سحاب)رفت سوی صید گه صیاد رفت