شمارهٔ ۲۸۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارهکن۷ بیت

کس نگفت ای دل به این لیلی و شان نظاره کنهمچو مجنون خویش را بر کوه و دشت آواره کن

سینه ی او را زچاک پیرهن نظاره کنهمچو جیب جان من ناصح گریبان پاره کن

یا دلم را طاقتی یا رب کز آن بر ناید آهیا دلش را نرم از آهم چو سنگ خاره کن

یا مکش هر ساعتی صد بار ما را یا به ماآنچه خواهی کرد از جور و جفا یک باره کن

سخت پر خون گشته دل در سینه ام ای دیده بازچاره ای از گریه در کار دل بیچاره کن

یک نظر بنمای آن چاک گریبان را به خلقور گریبانی ببینی تا به دامن پاره کن

تا نیفشانی به دامن پاره ها ی دل (سحاب)یک نظر چون من به ماه روی آن مه پاره کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت به احساسات خود نسبت به معشوقش (لیلی) اشاره می‌کند و از دل شکسته و آغوش پاره‌اش می‌گوید. او می‌خواهد دیگران را به تماشای درد و رنج خود دعوت کند و از آن‌ها می‌خواهد که مانند مجنون در جستجوی عشق باشند. شاعر عمیقاً از درد عاشقانه‌اش رنج می‌برد و از خدا درخواست می‌کند که یا دل او را آرام کند یا به او قدرت بدهد تا بتواند با این احساس کنار بیاید. او همچنین از معشوق می‌خواهد که زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد و در نهایت، با تصاویر زیبای عاشقانه، عشق و درد را به هم پیوند می‌زند.