شمارهٔ ۲۷۸

قافیه: ارخویشتن۸ بیت

مدعی را کرد یار خویشتنتا کنم من فکر کار خویشتن

به که ندهم وعده ی وصلش به خویشتا نباشم شرمسار خویشتن

همنشینی با سگ کویش کنمتا فزایم اعتبار خویشتن

غیر چون دیدم به بزمت با رقیببستم از کوی تو بار خویشتن

گه نشانم آتش سوزان دلزآب چشم اشک بار خویشتن

گه ز آه شعله بار خود کنمچاره ی شبهای تار خویشتن

از برم دل رفت و بر چشمم نهاداشک خونین یادگار خویشتن

دور از آن رو کرده بس گلها (سحاب)ز اشک خونین در کنار خویشتن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات عمیق و درونی خود می‌پردازد. او از عشق و درد فراق سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که برای رسیدن به وصال محبوبش، نمی‌خواهد به خود وعده‌ای بدهد که باعث شرمساری‌اش شود. حتی اگر به جمع سگ‌های کوی محبوبش برود، برایش اعتبار خواهد بود. او از حسرت و آتش دل خود سخن می‌گوید و اینکه اشک‌هایش نشان از درد و یاد آن عشق گمشده است. در نهایت، شاعر به دوری و تنهایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید گل‌ها هم به خاطر غم و اشک‌های او پژمرده شده‌اند.