شمارهٔ ۲۷۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اهمن۱۰ بیت

از دست دادخواه اگر این است آه منآه ار به داد من نرسد داد خواه من

بنشست هر که دید به رخسار ماه منزآن طره ی سیاه به روز سیاه من

از بس دلم به ناله و افغان گرفته خوخواهم به داد من نرسد دادخواه من

جیش تو نازو غمزه سپاه من اشک و آهتا منهزم که لشکر تو یا سپاه من

ای پیر می فروش مرانم ز در که نیستجز درگهت ز فتنه ی دوران پناه من

دل هر دم از تو نالد و من عذر خواه اواز این گناه تا که شود عذر خواه من

دل برد از نخست گمان وفا بر اوشد اشتباه او سبب اشتباه من

در محشر از شکایتم اندیشه کن ولیتا آن زمان که سوی تو افتد نگاه من

شاید گرم بجرم وفا می کشد که نیستجرمی برش (سحاب) فزون از گناه من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج دل می‌نالد و به فقدان محبت و توجه معشوق اشاره می‌کند. او احساس تنهایی و ناامیدی دارد و می‌خواهد که معشوق به داد او برسد، اما گویی این خواسته محقق نمی‌شود. شاعر از چشمان معشوق که چون ماه روشن است سخن می‌گوید و از طره‌های سیاه او که بر روزهای تارش سایه افکنده، یاد می‌کند. او همچنین به سرنوشت و فتنه‌های زندگی اشاره می‌کند و از زمان محشر سخن می‌گوید، زمانی که امیدوار است معشوق به او نظر کند و بلایای عشقش را بشنود. در نهایت، شاعر از شکایات خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به زخم‌های دل او توجه کند.