شمارهٔ ۲۵۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدم۶ بیت

پیغام تو را گر همه دل بود بریدمیک بار نگفتم که ندامت نکشیدم

سنگ ستم هیچ کس این ذوق نداردبسیار زهر گوشه ی دیوار پریدم

در مجلس اغیار ندانم به که بودیهر گه سخن مهر و وفا از تو شنیدم

از بس که به امید تو هر روز نشستمتا شام در این راه به وصلت نرسیدم

امروز ز امیدم همه آنست که گویدروزی که زوصل تو شود قطع امیدم

دیگر به چه امید شوم زنده به محشر؟کم نیست (سحاب) آنچه بیک عمر کشیدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و اندوهی سخن می‌گوید که ناشی از عشق و جدایی است. او عمیقاً احساس ناامیدی و ناچاری می‌کند و می‌گوید که در انتظار وصال معشوق تا حالا روزها را به شب رسانده است، اما موفق به رسیدن به او نشده است. او همچنین از تجربه‌های تلخی که در این مسیر داشته، و از تلاش‌های بی‌ثمرش برای رسیدن به معشوق، سخن می‌گوید. در پایان به این نتیجه می‌رسد که اگر امیدش به وصال از بین برود، دیگر دلیلی برای ادامه زندگی نخواهد داشت. این شعر پر از حسرت و عاشقانه است و تلخی جدایی را به خوبی منتقل می‌کند.