شمارهٔ ۱۶۸

قافیه: اکشود۷ بیت

تو آن نئی که کسی از غمت هلاک شودبرون غم تواش از جان دردناک شود

بنان خویش مکن رنجه بهر مکتوبیکه چون گشایمش از آب دیده پاک شود

اگر تو را به من اول نظر فتد چه عجبنخست جرعه ی ساقی نصیب خاک شود

به باغ از آن گل عارض دمید رایحه ییصبا چو خواست گریبان غنچه چاک شود

دگر بشوق جنان سر ز خاک بر نکندکسی که بر سر کوی حبیب خاک شود

به عدل شاه نسازد که آه و اشک (سحاب)ز دیده تا سمک از سینهٔ سماک شود

ستوده فتحعلی شه که شاید از بیمشروان به جای می ار خون دل ز تاک شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر فارسی، به بیان احساسی عمیق و تمثیلی درباره عشق و غم می‌پردازد. شاعر به نی اشاره می‌کند که با غمم دچار هلاکت نمی‌شود و غم او به جان دیگران آسیب می‌زند. او توصیه می‌کند که خود را به خاطر مکتوبی آزرده نکند، زیرا که وقتی آن را باز کند، اشک او را پاک خواهد کرد. سپس به زیبایی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به او نظر کند، این امر عجیبی نخواهد بود و به تدریج زیبایی و طراوت از آن می‌جوشد. شاعر به تصویر گل و باغ و نسیم نیز اشاره می‌کند و براین نکته تأکید دارد که عشق و شوق به معشوق تنها با وجود او معنا پیدا می‌کند. در انتها، به ستودن فتحعلی شاه پرداخته و می‌گوید که از شدت اشک و آه باید خون دل را به جای شراب رویید.