شمارهٔ ۱۱۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: رنشیند۷ بیت

زروی لطف اگر یار در کنار نشیندعجب مدار که گل در کنار خار نشیند

فلک نداد از آن رهگذر بباد غبارمکه آن غبار مبادش به رهگذر نشیند

بدل زهر که غباری نشسته بود زدودممباد آن که ز من بر دلی غبار نشیند

در انتظار وفاتم نشسته بر سر اجل، گوکه بیش ازین نپسندم در انتظار نشیند

زرشک غیر نشینم بکنج فرقت اگر نهکجا بروز چنین کس باختیار نشیند

زدیده روز من و روزگار من شده تیرهکه خود به روز من تیره روزگار نشیند

از آن شد اشک فشان دیده ی (سحاب) چو بارانکه شاید آتش این آه شعله بار نشیند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم عشق و دوری می‌پردازد و با استفاده از تصاویری از گل و خار، به احساسات لطیف و دردناک اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر یار در کنار او باشد، شگفت‌انگیز است که گل در کنار خار قرار گیرد. شاعر از غبار و زهر صحبت کرده و می‌گوید که نمی‌خواهد غباری بر دل کسی بنشیند. او در انتظار مرگ نشسته و از زندگی در این وضعیت راضی نیست. همچنین، او تأکید می‌کند که با غم و تیره‌روزی در زندگی‌اش، نمی‌تواند به حالت خوشی برگردد و اشک‌هایش مشابه باران است که می‌تواند آتش عشق را خاموش کند.