شمارهٔ ۴۱۱

۸ بیت

به بندگان نکنی لطف چون تو از یاریچگونه لطف خداوند را طمع داری

به بنده لطف کن و لطف حق طلب ورنهمجوی حاصل اگر دانه ئی نمی کاری

طمع مدار که غیری تو را شود غمخواراگر نکرده ئی از غیر خویش غمخواری

بجز خضوع و خشوع و شکستگی نخرندبخویش غره مباش از درست کرداری

نداده اند تو را قدرت و زبردستیکه زیر دست دل آزرده را بیازاری

نتیجه ای بکف آور ببر بهمره خویشز ثروتی که از آن بگذری و بگذاری

ببین نهایت‌امساک اغنیا که کنندهم از جواب سلام فقیر خودداری

صغیر رفع گرفتاری از کسان کردنتو را نجات دهد بی شک از گرفتاری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بنده‌گان خدا توصیه می‌کند که از لطف و یاری به یکدیگر دریغ نکنند. او می‌گوید چگونه می‌توانیم لطف خداوند را انتظار داشته باشیم اگر خود به بندگان لطف نکنیم. همچنین تاکید می‌کند که اگر می‌خواهیم از دیگران محبت و کمک ببینیم، خود نیز باید به دیگران محبت کنیم و از خودگذشتگی نشان دهیم. شاعر به بشر هشدار می‌دهد که به غرور و خودبینی نپردازد و قدرتش را به جای آزار دیگران، در خدمت به بهبود حال آنان به کار گیرد. در نهایت، او به خودداری ثروتمندان از کمک به فقرا اشاره می‌کند و می‌گوید که رفع گرفتاری از دیگران می‌تواند به نجات خود ما نیز بینجامد.