شمارهٔ ۴۰۶

۷ بیت

گر نوازی ز کرم یا که کشی یا که به بندیما پسندیم بخود آنچه تو بر ما به پسندی

میبری هر که دلی دارد و خواهی دل دیگرآخر ای ترک پی غارت دل تا کی و چندی

گردن هر که به بینی به کمند است فلکراجز تو ای عشق که بر گردن افلاک کمندی

با قد یار همی خلق نمایند مثالتخوش سرافراز تو ای سرو بدین بخت بلندی

گفتم اول بتو ایدل که مرو در پی خوباننشنیدی ز من و آخرم از پای فکندی

این چه حالستکه دیوانه وش از پند گریزیلایق پند از ا ین پس تو نئی در خور بندی

نه عجب بی لب جانان کنی ار ناله صغیراطوطی خوش سخنی شاید اگر در غم قندی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف عشق و دل‌باختگی خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر معشوق با لطف به او توجه کند، یا او را برنجاند یا به بند بکشد، در هر صورت او راضی است به آنچه که معشوق برگزیده است. عشق او چنان قوی است که هر کسی را که دل‌دار باشد به راحتی می‌رباید. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق می‌گوید و آن را ستایش می‌کند، و در عین حال، به خود معشوق یادآوری می‌کند که نباید به دنبال زیبایی‌های دیگر برود. او احساس می‌کند که عشقش او را از عقل بازداشته و نمی‌تواند از آن چشم‌پوشی کند، حتی اگر به شکل دیوانگی باشد. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که بدون معشوق، هیچ چیز برایش خوشایند نیست.