شمارهٔ ۴۰۵

۹ بیت

نتوان گفت رخت را قمر آری آریکه تو هستی ز قمر خوبتر آری آری

بهم آویخته زلفین سیاهت نی نیزنگیان ریخته بر یکدگر آری آری

جلوه‌ات از در و دیوار پدیدار امانیست هر بی‌بصر اهل نظر آری آری

جهل بوجهل عجیب است ولی نیست عجباز نبی معجز شق القمر آری آری

ترک جان تا نکند نگذرد از خود غواصکی ز دریا بکف آرد گهر آری آری

محتسب سنگ بجامم زد و گردون بسرشاز مکافات نبودش خبر آری آری

آدمی زاده عجب نیست اگر کرد خطاکه خطا باشدش ارث پدر آری آری

تا که دست تو رسد پای ز میخانه مکشتو ندانی که چه داری بسر آری آری

گر از اینگونه کلامت بزبانست صغیربهتر آنست نویسی به زر آری آری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و شاعر با استفاده از تشبیهات و تصاویر زیبا، او را از همه موجودات دیگر برتر می‌داند. شاعر به زلف‌های سیاه معشوق اشاره می‌کند و از زیبایی‌هایش تمجید می‌کند، در حالی که می‌گوید که بسیاری از افراد نمی‌توانند این زیبایی را درک کنند. همچنین، به اشتباهات انسانی اشاره دارد و می‌گوید که خطا برای انسان طبیعی است. شاعر در نهایت به اهمیت درک و شناخت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که گاهی اوقات باید از میخانه دوری کرد تا به درک بهتری برسیم. او از معشوق می‌خواهد که همچنان زیبایی‌هایش را با کلامش به تصویر بکشد.