شمارهٔ ۴۰۱

۷ بیت

چو کسی بعذرخواهی نرود ز بی گناهیبگنه خوشم که آورد مرا بعذرخواهی

چه غم ای گناهکاران ز گناه ما که هرگزگنهی نمیشود بیش ز رحمت الهی

بگنه خوشیم و عذرش نه بزهد ونخوت آنکه گنه بسی نکوتر ز غرور بی گناهی

دلی از تو چون شود شاد دل تو شاد گرددنرسی بخیر الا بطریق خیرخواهی

دل خستهٔی بدست آراگر چه هست وحشیکه سبکتکین رسیده است از آن بپادشاهی

بکس ار پناه گشتی بخدای هر دو عالمکه خدا شود پناه تو بوقت بی پناهی

اگرت صغیر بایست دلی چو صبح روشنبدعای نیمه شب کوش و بورد صبحگاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عدم نگرانی از گناه و اهمیت رحمت الهی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر کسی به عذرخواهی نمی‌پردازد، بی‌گناهی او را خوشحال می‌کند. او به گناهکاری که احساس ندامت دارد، می‌فهماند که گناه کمتر از غرور و خودپسندی است. سپس به شادکردن دل دیگران تأکید می‌کند و نقش دعا و نیایش را در زندگی روشن‌تر می‌سازد. در نهایت، به اهمیت پناه بردن به خدا در لحظات سخت اشاره می‌کند و می‌گوید که دعای شب می‌تواند به روشنایی صبح یاری‌رسان باشد.