شمارهٔ ۳۹۰

۸ بیت

ای مه ز مهر اگر نظری سوی ما کنیکام دل شکسته ما را روا کنی

آموختت که این روش دلبری که رخبنمائی و بری دل و ترک وفا کنی

هر کس فزوتر از همه شد مبتلای توبر او فزونتر از همه جور و جفا کنی

بر آنکه منع عشق تو از من همی کندبنمای روی تا چو منش مبتلا کنی

چشمت به پشت پرده خورد خون مردمانفریاد از دمی که ز رخ پرده واکنی

آزادی دو کون بود در کمند توروزی مباد آنکه اسیران رها کنی

گاهی ز راه دیده کشی رخت خود بدلگاهی ز دل برآئی و در دیده حا کنی

ای دیده از صغیر چه خواهی که پیش خلقراز نهان او همه جا برملا کنی