شمارهٔ ۳۸۸

۸ بیت

خواهی ارجا به لب آب روان بگزینیآن به ای سرو که بر دیدهٔ من بنشینی

سخن تلخ شنیدن ز دهانت عجب استکه تو پا تا بسر ایجان چو شکر شیرینی

آفت جان و تن از غمزهٔ چشم بیماررهزن دین و دل از خال و خط مشگینی

من تو را عاشق جانبازتر از فرهادمتو مرا دلبر طنازتر از شیرینی

با چنین شیوهٔ عاشق کشی و دل شکنیعجب اینست که آرام دل مسکینی

فارغم با تو ز هر مذهب و کیش و آئینتو مرا مذهب و کیشی تو مرا آئینی

آنچنان عشق تو پر کرده وجودم که اگردر من ای جان جهان در نگری خودبینی

به صغیر آنچه رواخواه شوی حکم تراستز وفا یا ز جفا هر روشی بگزینی