شمارهٔ ۳۶۵
ای دل من مبتلا در خم گیسوی توخون رود از دیدهام ز حسرت روی تو
ز کشتنم نیست غم ولی از آنم ملولکه میرسد زین عمل رنج ببازوی تو
نشستهام منتظر بلکه صبا آوردبخانهٔ من بمن ز کوی تو بوی تو
ز تیر مژگان تو دل ار برد جان چه سودکه بسته راه گریز خنجر ابروی تو
قامت دلجوی تو سرو خرامان منسرو خرامان من قامت دلجوی تو
ز فرط رفعت یقین بچرخ پهلو زندگر بنشیند صغیر دمی به پهلوی تو