شمارهٔ ۳۶۴
سواد موی تو اندر بیاض روی نکونوشته است خطی لا اله الا هو
فرشتهٔی نه پری نه بشر نه پس چه کسیکه هر چه خوانمت از حسن بهتری از او
گرفتهام سر خود را ز روی شوق بدستبدین امید که بر پایت افکنم چون گو
مرا بروضهٔ مینو چه حاجتست ذکرکه هست کوی توام به ز روضهٔ مینو
گذشته است ز موی معنبر تو مگرکه میوزد بمشامم نسیم غالیه بو
جفا و جور تو بر من همه نکو باشدبلی به غیر نکویی نیاید از نیکو
صغیر کلب در تست ای شه خوبانمباد آنکه برانیش روزی از سر کو