شمارهٔ ۳۶۲

۶ بیت

آن سان سخن بگوی که بتوان نگاشتنوانرا بکار بستن و معمول داشتن

شرط است بهر درک سخن هوش مستمعدر شوره زار دانه نبایست کاشتن

گفتم بپیر میکده آب حیات چیستکارم مگر بدست ز همت گماشتن

گفتا برای راحت خلق از ره و دادتا حد خویش رایت خدمت فراشتن

پیرایهٔ وجود هنرمندیست و بسیعنی ز خویش نقش بدیعی نگاشتن

چون از جهان صغیر گذشتن مقرر استنیک است نام نیک پس از خود گذاشتن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت بیان مناسب و فهم سخن از سوی شنونده اشاره می‌کند. او بر این عقیده است که برای درک بهتر سخن، باید با دقت و آگاهی گفتار را ارائه داد. سپس به گفت‌وگو با پیر میکده می‌پردازد و از او می‌پرسد که آب حیات چیست، که پاسخ می‌شنود: هدف از زندگی، خدمت به دیگران و راحتی آن‌هاست. همچنین شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هنر و خلاقیت جزو زیبایی‌های وجود انسان است و در نهایت، بر اهمیت بر جای گذاشتن نام نیک اشاره دارد.