شمارهٔ ۳۵۵

۷ بیت

یوسف رخی به چاه ذقن بسته راه منبخت نگون ببین که نگون گشته چاه من

از من جمال خویش نهان کردنت ز چیستماند مگر بروی تو جای نگاه من

زلفت که آشیان دلم بود شد پریشبنگر فلک چه کرد به روز سیاه من

دادم عنان به عشق و ندانم چه میکندکوه غم تو با تن مانند کاه من

زاهد شکست جام من ای می‌کشان شهرساقی کجاست تا که شود دادخواه من

شهریست پر ز دشمن و من یک تن ضعیفآه از دمی که دوست نباشد پناه من

امروز می‌پرستی و مستی کند صغیرای می‌فروش باش بفردا گواه من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، یوسف رخی به چاه و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و از بخت بد خود می‌گوید. او از زیبایی خود پنهان کردن محبوبش سخن می‌گوید و احساس تنهایی و غم را ابراز می‌کند. زلف محبوبش که آرامش دلش بود، به هم ریخته و او به حال خویش می‌پردازد. شاعر در ادامه از عشق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید و از زاهدی که با شکستن جام او را رنج می‌دهد، یاد می‌کند. او از تنهایی در دنیایی پر از دشمنی می‌نالد و به قدرت عشق و مستی اشاره می‌کند که او را به یاد روزهای خوب می‌اندازد. در نهایت، او خواهان عدالت و دلسوزی از دیگری است.