شمارهٔ ۳۳۲

۸ بیت

من نخواهم به کسی زهد و ریا بفروشمگو همه خلق بدانند که می می‌نوشم

واعظ بیهده‌ام وعظ مفرما که بوددر بر پیر مغان رهن کلامی گوشم

دستبرد غم عشق تو بنازم ای دوستکه ببرده‌ست ز تن طاقت و از سر هوشم

گر نه از بهر نثار قدمت بود سرمزیر این بار گران هیچ نرفتی دوشم

پای تا سر همه در ذکر گل روی توامگرچه لب‌دوخته و غنچه‌صفت خاموشم

با کسی انس نگیرد دلم از خلق جهانجز خیالت که مصور شده در آغوشم

چون که غمگینی من باعث خرسندی توستروز و شب در پی غمگینی خود می‌کوشم

هر زمان روی تو را می‌نگرم همچو صغیردیده یکبارگی از هر دو جهان می‌پوشم