شمارهٔ ۳۳۱

۹ بیت

چنان به عشق تو وارسته‌ام ز ننگ و ز نامکه ننگ می‌نشناسم کدام و نام کدام

چو موی و روی تو دیدم بهم قرین گفتمکه شب بروز قرین گشته کفر با اسلام

کسیکه عشق ندارد بخامیش شک نیستگر آتشی نبود از چه پخته گردد خام

بنام یار مکن اکتفا و راه طلببه پیش گیر کز این ره رسی بصاحب نام

چگونه شکر دل خویشتن گذارم منکه تا ندید دلارام را نگشت آرام

شنیدهٔی که غلام غلام شد محمودعجب مدار که محمود گشته بود غلام

اگر ایاز به تخت شهی نشست از شاهقبول‌ امر نمود و به بندگی اقدام

من از کشیدن می‌ناگزیرم ای ناصحکه سیل غم بردم گر ز کف گذارم جام

صغیر از غم بی‌مهری مهی نالدوگرنه هیچ ندارد بدل غم ایام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به قدری به عشق او وابسته است که نه تنها ننگ و نام برای او بی‌معنا شده، بلکه حتی نمی‌تواند غم خود را فراموش کند. او می‌گوید که عشق واقعی همانند آتشی است که وجود را پخت و نرم می‌کند و بی‌عشقی به معنای خامی است. شاعر همچنین به تعابیری اشاره می‌کند که در مقام مقایسه دو شخصیت (محمود و ایاز) به ما یادآوری می‌کند که گاهی کسی از مقام خود پایین می‌آید تا به عشق و خدمت به معشوق بپردازد. در نهایت، او از غم و اندوهی که ناشی از جدایی از معشوق است سخن می‌گوید و به ناچاری خود برای دلشاد کردن در می‌پردازد.