شمارهٔ ۳۲۷

۱۳ بیت

تا بدام تو من ای جان جهان افتادمکرد عشق تو ز قید دو جهان آزادم

هر قدر درس که‌ام وخته بود استادمالف قامت رعنای تو برد از یادم

تا چو طوطی همه جا شرح دهم قند لبتاز خیال رخت آئینه ببر بنهادم

نشنودم پند کسان گر همه باشد پدریمن بروی تو صنم عاشق مادر زادم

باز مانند ملایک همه شب از تسبیحبس رود بی مه رویت بفلک فریادم

خواهی از من تو بهر عشوه دلی من چکنمداشتم یکدل و در عشوهٔ اول دادم

از سر این تن خاکی بهوایت چو غبارخواستم تا که بکوی تو رساند بادم

تا رخ و زلف و قدت دیده‌ام ای غنچه دهانبیخبر از گل و از سنبل و از شمشادم

تو ز گیسوی سیه لیلی و من مجنونمتو بشیرین دهنی شهره و من فرهادم

گرمن از تیشهٔ همت بکنم ریشهٔ کوهتیشهٔ عشق تو آخر بکند بنیادم

تا گرفتی بدلم خانه خرابم کردیکی پس آخر کنی ای خانه خراب‌ آبادم

بده از وصل رخ و قامت خود کام مراتا نمایی ز غم روز قیامت شادم

برق بیداد کسی خرمن من سوخت صغیرکه از او کس نتواند بستاند دادم