شمارهٔ ۳۲۱
بخون خویش نویسم بروی لوح مزارمکه من بجرم محبت قتیل خنجر یارم
ز بیقراری من خلق در شگفت و ندانندکه بیقراری زلف تو برده است قرارم
بپای گل چو بود خار قدر گل بفزایدمرا مران ز خود ایگل که من بپای تو خارم
اگر اسیر و غریبم خوشم که در همه خوبانتو را اسیر کمندم تو را غریب دیارم
کنار من شده دریا ز اشگ دیده که شایدشود مقام تو ای سرو باغ جان بکنارم
دمی که خاک شوم در سرم هوای تو باشدکه در هوای تو پیچد بپای باد غبارم
ندارمت دمی ای شاه عشق دست زدامانبجرم عشق چو منصور اگر کشند بدارم
صغیر اول کارم که عشق کوس جنون زدندانم آنکه چه آید به پیش آخر کارم