شمارهٔ ۳۰۷

۸ بیت

چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیمامروز عجب نیست که پیمانه کشیدیم

در حشر چو پرسند ز کردار بگویمعمری همه را ناز ز جانانه کشیدیم

دیدیم چو زنجیر سر زلف بتان رافریاد و فغان از دل دیوانه کشیدیم

از طره اش آرند بما تا خبر دلمنت ز صبا گاه وگه از شانه کشیدیم

از سوختن خود به بر شمع عذارشسدی بره صحبت پروانه کشیدیم

یکتار از آن گیسوی پرچین و گره بودآنرشته که در سبحهٔ صد دانه کشیدیم

دیدیم چو خلقی همه بیگانه ز عشقدپا یکسر از آن مردم بیگانه کشیدیم

تا حشر به میخانه مقیمیم صغیراچون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و شوق شاعر به معشوق است. او از روز ازل که عشق را به میخانه کشیده، اکنون از آن لذت می‌برد و با پیمانه‌اش به سراغ معشوق می‌رود. در روز محشر، اگر از او پرسیده شود که چه کرده است، او از عشق و نازهایی که به جانانه‌اش ورزیده، سخن می‌گوید. شاعر به زنجیر زلف معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید از دل دیوانه خود فریاد برآورده است. او به گیسوی معشوق و ناراحتی‌هایی که در عشق تحمل کرده، اشاره دارد و از فقدان و دوری از عشق می‌گوید. در نهایت، شاعر به زندگی عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که از عشق هرگز دور نخواهد شد.