شمارهٔ ۳۰۵

۷ بیت

یار نگذارد اگر لعل شکر خایش ببوسمدر قفای او روم نقش کف پایش ببوسم

گر بدست من نیفتد دامنش در رهگذرهاخاک گردم سایهٔ قد دلارایش ببوسم

گر بپوشد دیده از من تا نبوسم نرگسش رامن صبا گردم سر زلف سمن سایش ببوسم

گر بایمائی ز ابرو جان شیرین خواهد از منبی تامل جان کنم ایثار و ایمایش ببوسم

هر زمان خواهد بیاراید جمال خویشتن رامن شوم آئینه عکس روی زیبایش ببوسم

گر بجرم عشق دست جور بگشاید برویمناله گردم تا دل چو سنک خارایش ببوسم

حیلتی همچون صغیر انگیزم و هر گاه و بیگهدر تصور آرم او را جمله اعضایش ببوسم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر عواطف عمیق خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او از عشق و تمایل شدیدش برای بوسیدن لعل شکرین و زیبایی‌های محبوب سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر نتواند به او برسد، حاضر است خاک زیر پایش شود و سایه‌اش را ببوسد. همچنین او بیان می‌کند که اگر محبوبش از دیدن او پرهیز کند، او به بوسیدن زلفش رضایت می‌دهد. در ادامه، شاعر به زیبایی و تغییرات محبوب اشاره می‌کند و این موضوع را که هر زمان او خود را می‌آراید، او می‌خواهد که آیینه‌ای برای انعکاس زیبایی‌اش باشد. در نهایت، او از تلاش برای رسیدن به محبوب و بوسیدن تمام اعضای او سخن می‌گوید و احساسات عاشقانه و درد و شوق خود را به تصویر می‌کشد.