شمارهٔ ۳۰۰

۸ بیت

دانی چرا در سیر خود بر خویش میلرزد قلمترسد که ظلمی را کند در حق مظلومی رقم

یک کاروان ماند بشرپویان قفای یکدیگرگیتی رباطی با دو در یکدر فنا یکدر عدم

در این ره پر ابتلاهان پا منه سر در هواترسم از آن کافتی ز پا بر سر زنی دست ندم

عمر عزیزت شد تلف وز آن نداری جز اسفتا فرصتی داری بکف باید شماری مغتنم

گیرم علم افراختی بر ملک عالم تاختیجان جهان بگداختی در آتش ظلم و ستم

روزی علم گردد نگون گردی بدست غم زبوننیکی کن و در دهر دون نامت بنیکی کن علم

گردد ثناگستر زبان بر حاتم و نوشیروانهر جا که صحبت در میان از عدل آید وز کرم

بس کن صغیر از این سخن کامروز در خلق زمنمعمول نبود هیچ فن جز جمع دینار و درم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به هشدار بزرگی در مورد ظلم و بی‌عدالتی می‌پردازد. او بیان می‌کند که انسان‌ها باید از ظلم به دیگران دوری کنند و در زندگی خود، فرصتی که دارند را با نیکی کردن و کمک به دیگران استفاده کنند. شاعر به خطراتی که ممکن است از بی‌توجهی به دیگران ایجاد شود، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در نهایت، نام نیک و یاد خوب از انسان‌ها در عرصه تاریخ باقی می‌ماند، نه مال و ثروت. او به این نکته مهم اشاره دارد که در زندگی، جمع‌آوری ثروت تنها هدف نیست و باید به عدالت و کرامت انسانی نیز توجه کرد.