شمارهٔ ۲۹۲

۶ بیت

ای دیده و دل هر دو بدار تو شایقآزاد گرفتار تو از قید علایق

روی تو چو خورشید هویداست و لیکنهر دیده نباشد بتماشای تو لایق

هر کس که چو من دیده بروی تو کند بازجا دارد اگر چشم بپوشد ز خلایق

عشق تو بنازیم که فایق بفلک شدبا اینکه فلک بر همه کس آمده فایق

جز دفتر دل کان رقم خامهٔ صنع استاز هیچ کتابی نشود درک حقایق

مانند صغیر آی سوی میکده زاهدکز مدرسه حاصل نشود کشف دقایق

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده عشق و شیدایی شاعر به معشوق است. شاعر از نیاز و اشتیاق دل و دیده‌اش به وصال محبوب سخن می‌گوید و می‌گوید که آزاد و گرفتار عشق اوست. او زیبایی معشوق را به خورشید تشبیه می‌کند و می‌افزاید که تنها برخی چشم‌ها لایق دیدن او هستند. عشق معشوق به حدی بزرگ و برتر از آسمان‌هاست که حتی فلک نیز تحت تأثیر آن قرار گرفته است. شاعر تأکید می‌کند که حقیقت عشق را نمی‌توان از کتاب‌ها به دست آورد و برای درک عمیق‌تر آن، باید به میکده و دل روی آورد، نه به مدرسه‌ها.