شمارهٔ ۲۸۸

۹ بیت

شکر می‌ریزد از دیوان حافظزهی نطق شکر افشان حافظ

متاع معرفت گر کس بخواهدبگو آن می‌خر از دکان حافظ

بیانش جانمحض و محض جانستهزاران آفرین بر جان حافظ

به هر کس بنگری در دست داردگل خوشبویی از بستان حافظ

طمع بر چشمهٔ حیوان چه بندیبنوش از چشمه حیوان حافظ

ز دامان ها برد آلودگی اینبود از پاکی دامان حافظ

حریفان سخن پرداز دانندبه میدان سخن جولان حافظ

غزل گفتن بذوق اهل عرفانبعالم ختم شد بر شان حافظ

صغیر از بند غم یابد رهاییگشاید هر زمان دیوان حافظ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش حافظ شیرازی و آثار او می‌پردازد. شاعر از شکرینی سخنان حافظ و دانش او یاد می‌کند و می‌گوید که هر کس خواهان معرفت است، باید از او بخرد. بیان حافظ را جان‌نوشته و پر از زندگی می‌داند. او به زیبایی کلام حافظ اشاره دارد که همچون گلی خوشبو در دست مردم است. همچنین، اشاره می‌کند که حافظ با پاکی و فرزانگی خود، آلودگی‌ها را از دامن‌ها دور می‌کند و در دنیای سخن به نوعی پیشرو است. شعر به این نکته نیز تأکید می‌کند که غزل‌های حافظ می‌تواند مایه رهایی از غم‌ها باشد.