شمارهٔ ۲۷۰

۸ بیت

یار عاشق‌کش ما دوش به صد عشوه و نازگفت با زمرهٔ عشاق که آرید نیاز

باری ای عاشق بیچاره مرو جز به نشیبکه به دامان وصالش نرسد دست فراز

عشق پروانه بنازم که به دلخواهی شمعترک جان کرده و از شوق به سوز است و گداز

صورت از دست بنه سیرت محمود بیارتا شوی مقبل محمود حقیقی چو ایاز

کاهلی گر نخوری باده که بهر همه کسپیر میخانه کریم است و در میکده باز

آن زمانی که رسد سِرّ حقیقت به ظهورای بس افسوس که بیهوده خورند اهل مجاز

رند باش و هنر‌ آموز ز رندان قدیمتا بری گوی هنر از فلک شعبده‌باز

ای صغیرا ز برت این رخت ریا بیرون کنآستین تو بود کوته و دست تو دراز

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف عشق و معشوق می‌پردازد و می‌گوید که عاشق نباید به امید وصال به جایی برود که به آن نرسد. او به عشق پروانه و شمع اشاره می‌کند که پروانه به خاطر عشقش جان خود را فدای شمع می‌کند. شاعر از هنری که باید از رندان آموخت سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که اهل مجاز در حقیقت بیهوده می‌خورند. او همچنین به «صغیر» اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که ریا را کنار بگذارد و به واقعیت روی آورد. در نهایت، تأکید بر اهمیت هنر و حقیقت در عشق و زندگی می‌کند.