شمارهٔ ۲۶۸

۷ بیت

پیر گشتیم و دل از عشق جوانست هنوزدیده بر طلعت خوبان نگرانست هنوز

پایم از اشک روان در گل و چون سایه رواندلم اندر پی آن سرو روانست هنوز

ترک چشمش بهوا داری ابرو و مژهعالمی کشته و تیرش به کمانست هنوز

عاشقان خویش رساندند به سر حد یقینشیخ در مسئلهٔ ظن و گمانست هنوز

از یکی جلوه که در روز ازل کرد آنشوخشورش و غلغله در خلق جهانست هنوز

گفت با کوه شبی قصه خود را فرهادکمر کوه از آن غصه کمانست هنوز

گر از آن غنچهٔ لب کام گرفته است صغیرهمچو بلبل ز چه در شور فغانست هنوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و غم و اندوهی است که با گذشت زمان هنوز در دل باقی مانده است. شاعر به پیری و عشق جوان اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه سال‌ها گذشته، اما عشق و زیبایی‌های طبیعی همچنان او را مشغول کرده است. او از چشم و ابرو و مژگان معشوق سخن می‌گوید که بر دل عاشقان اثر می‌گذارد و در آن‌ها شور و شوق ایجاد می‌کند. همچنین به یقین و یقین‌پذیری عشق اشاره می‌شود و می‌گوید که حتی تجربه‌های گذشته نیز نتوانسته این عشق را کمرنگ کند. در نهایت، شاعر به اندوه عمیق خود و دردی که هنوز در دلش حس می‌کند، اشاره دارد.