شمارهٔ ۲۵۶

۷ بیت

دیدی چگونه عزم سفر آن نگار کردآسان گذشت و سخت بما روزگار کرد

غم درد رنج غصه تعب گریه ناله آهما را به این دو چار برفت و دچار کرد

زنجیر زلف یار بنازم که یک نظرهر عاقلش بدید جنون اختیار کرد

با عشق هیبتی است که هر جا ز ره رسیداز آن مقام عقل و دل و دین فرار کرد

بی علم از عمل نبری صرفه ای عزیزآن مزد کار یافت که دانسته کار کرد

خواهی نجات هر دو جهان بایدت بدلکامل ولای حیدر دلدل سوار کرد

شاهی که از گدائی درگاه او صغیربر خسروان روی زمین افتخار کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و غم ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر به سفر معشوق اشاره کرده و می‌گوید که روزگار سختی بر او گذشته است. او از رنج و درد ناشی از این جدایی سخن می‌گوید و زنجیر زلف یار را ستایش می‌کند که حتی یک نگاه به آن، عقل را به جنون می‌کشاند. عشق به‌قدری قوی است که عقل و دین را مجبور به فرار می‌کند. شاعر بر این باور است که بدون علم و عمل نمی‌توان انتظار پاداش داشت و برای نجات در هر دو جهان باید در مسیر ولایت علی (ع) حرکت کرد. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که حتی پادشاهان نیز در برابر درگاه خداوند و گدایان او احساس حقارت می‌کنند.