شمارهٔ ۲۵۰
ندهی کام مرا از لب خندان تا چندتشنه مانم بلب چشمه حیوان تا چند
ای که هر بی سرو سامان ز تو سامانی یافتنکنی یاد من بی سر و سامان تا چند
بارها عهد به بستی و شکستی همه راآخر ای سخت دل این سستی پیمان تا چند
شربتی هم بچشان ز آب وصالم ایدوستمیگدازی دلم از آتش هجران تا چند
ای غمت روز مرا کرده چو شب همچون صبحدر فراق تو زنم چاک گریبان تا چند
بامیدی که فتد دامن وصلت بکفمریزم از دیده تر اشک بدامان تا چند
دگران راست ز وصل رخ تو خاطر جمعمن به یاد سر زلف تو پریشان تا چند؟
تنگ شد حوصله من به قفس ای صیاددور مانم ز تماشای گلستان تا چند
کافر آزردن کافر نپسندد بر خویشای مسلمان کنی آزار مسلمان تا چند
ایامیر عرب ای پادشه ارض و سماتو به ارض غری و من بصفاهان تا چند
دارد امید که آید بجوار تو صغیربنده را ره نبود بر در سلطان تا چند