شمارهٔ ۲۴۹

۸ بیت

شهان که مالک اورنگ و صاحب تاجندچو نیک در نگری بر فقیر محتاجند

غلام دولت فقرم اگرچه درویشانبه تیر طعنه خلق زمانه‌ آماجند

زمانه ایست که مردم بقصد یکدیگرندچو لشگری که مهیای قتل و تاراجند

دلم بملک وجودم شه است و عقل وزیربحربگاه عدو خیل آهم افواجند

فدای سوختگانی شوم که با لب خشگکنند العطش و خویش بحر مواجند

نمی کنند یقین بر وصال یار اغیارچنانکه بهر نبی منکران معراجند

طلب ز احمد و آلش طریق حق کایشانبرای خیل رسل هادیان منهاجند

صغیر یافت بدل روشنی از آن انوارکه بزم کون و مکان را سراج وهاجند